Pou at ang Bagong Sukatan ng Larong Kaswal sa Telepono

May kakaibang tibay ang mga larong hindi kailangang ipaliwanag nang mahaba. Binubuksan mo ang Pou, may maliit na nilalang na naghihintay ng pagkain, paligo, pahinga at kaunting laro, at agad mong nauunawaan ang tungkulin mo. Ngunit ang tunay na halaga nito ngayon ay hindi lamang nasa pagiging nakaaaliw na alagang hayop sa telepono. Ginagamit ng Pou ang payak na siklo nito upang ipakita kung ano ang hinihingi ng mga manlalaro sa larong kaswal: mabilis na pagpasok, maliliit na gantimpala, sapat na pagkatao, at dahilan para bumalik nang hindi pakiramdam na inuubos ang oras.

Matagal nang pamilyar ang ganitong uri ng laro. May alagang kailangang alagaan, may mga larong madaling matutuhan, may mga gamit na unti-unting nabubuksan, at may pag-unlad na nakikita sa loob lamang ng ilang minuto. Sa unang tingin, tila luma na ang pormula. Sa aktuwal na paglalaro, mas kawili-wili ang tanong: alin sa mga lumang gawi ang may saysay pa, at alin ang dapat nang iwan? Doon nagiging mahalaga ang Pou, hindi bilang malinaw na kampeon ng buong kategorya, kundi bilang salamin ng pagbabago sa pamantayan ng mga larong kaswal.

Ang kasalukuyang anyo ng larong kaswal

Ang larong kaswal ngayon ay hindi na sinusukat sa gaano karaming nilalaman ang maipapasok dito. Mas mahalaga kung gaano kabilis nitong naihahatid ang unang kasiyahan at kung gaano kadaling bumalik dito matapos ang isang oras, isang biyahe, o maikling paghihintay. Dapat malinaw ang mga kilos, maikli ang bawat sesyon, at hindi kailangan ng malalim na pagsasanay bago maramdaman ang gantimpala.

Kasabay nito, mas mataas na ang hinihingi ng mga manlalaro sa pakiramdam ng pagmamay-ari. Hindi na sapat ang paulit-ulit na pagkuha ng barya o pagtaas ng bilang. Gusto nilang may napipiling hitsura, may maliit na kasaysayan ang kanilang alaga, at may pakiramdam na ang pagbabalik nila ay may kaugnayan sa ginawa nila dati. Ang larong kaswal ay maikli, ngunit hindi ibig sabihin na dapat itong maging mababaw.

Sa ganitong batayan, madaling makita kung bakit nananatiling gumagana ang Pou. Ang bawat pangangailangan ng nilalang ay nagiging maliit na paalala. Hindi ito isang malaking misyon na kailangang tapusin; isa itong serye ng maliliit na gawain na puwedeng isingit sa araw. Ang ritmo nito ay malapit sa pag-aalaga ng halaman o pag-aayos ng maliit na kuwarto: hindi kapana-panabik sa bawat segundo, ngunit kasiya-siya kapag nakikita mong maayos ang lahat.

Ang pinakamalakas na pahiwatig ng Pou

Ang pinakamalakas na ambag ng Pou ay ang malinaw nitong pag-unawa sa halaga ng ritwal. Pagkagising ng alaga, tinitingnan mo ang kalagayan nito. Pinapakain mo ito, nililinis, dinadala sa laro, at hinahayaan munang magpahinga. Ang mga hakbang ay halos pareho sa bawat balik, ngunit hindi awtomatikong nakakainip dahil may bahagyang pagbabago sa pangangailangan at sa iyong sariling pagnanais na panatilihing maayos ang nilalang.

May pisikal na linaw ang mga kilos na ito. Hindi ka nagbabasa ng mahabang paliwanag tungkol sa kalinisan; ginagamit mo ang naaangkop na bagay. Hindi mo kailangang alamin ang komplikadong sistema ng pagpapalakas; nakikita mo agad ang bunga ng pag-aalaga. Sa larong kaswal, ang ganitong tuwirang ugnayan sa pagitan ng kilos at resulta ay mahalaga. Kapag napakaraming patong ng menu at gantimpala, nawawala ang lambing ng mismong gawain.

Ang mga maliliit na larong kasama sa Pou ay nagsisilbing pahinga mula sa pag-aalaga, ngunit hindi nila inaagaw ang pangunahing pagkakakilanlan nito. May mga larong nakabatay sa bilis, tiyempo, pagtutugma o simpleng pag-iwas. Hindi sila kasing lalim ng isang larong nakatuon lamang sa isang mekanika, pero sapat ang mga ito para bigyan ng ibang kumpas ang pagbisita. Dito nagmumula ang replay value nito: hindi sa walang katapusang bagong nilalaman, kundi sa pagsasama ng maikling gawain at pamilyar na alagang gusto mong balikan.

Mga kaugaliang sinusunod nito

Sinusunod ng Pou ang halos lahat ng tradisyonal na tuntunin ng kategorya. May malinaw na pag-unlad, may mga kasuotang maaaring piliin, may perang nakukuha sa paglalaro, at may mga bagay na nagiging abot-kamay lamang kapag mas matagal kang naglalaro. Ang ganitong sistema ay madaling maunawaan at nagbibigay ng konkretong dahilan para ulitin ang mga simpleng gawain.

Kasama rin dito ang ideya na dapat may laging maliit na bagay na maaayos. Kung busog na ang alaga, maaari mo itong bihisan. Kung malinis na ito, maaari kang maglaro. Kung may sapat ka nang ipon, may bagong gamit o palamuti kang mabibili. Ang tuloy-tuloy na maliliit na layunin ang pumipigil sa karanasan na maging isang beses lamang na pagsubok.

Ngunit may kapalit ang pormulang ito. Habang tumatagal, nagiging pamilyar ang ikot. Ang mga larong kasama ay maaaring mawalan ng bagong dating, at ang pagbili ng gamit ay maaaring maramdaman na parang pagpapalit lamang ng anyo sa parehong karanasan. Ang pagiging payak ay lakas sa simula, pero maaari rin itong maging hangganan kapag wala nang bagong kahulugan ang bawat balik.

Ang kaugaliang hinahamon nito

Ang mas mahalagang hinahamon ng Pou ay ang paniniwalang kailangang maging mas malaki, mas maingay at mas abala ang larong kaswal upang manatiling kawili-wili. Hindi ito umaasa sa napakahabang kuwento o napakaraming tauhan. Hindi rin nito kailangang gawing paligsahan ang bawat sandali. Ang pangunahing gantimpala ay ang pakiramdam na may maliit kang nilalang na may kaugnayan sa iyong mga kilos.

Hindi ito nangangahulugang perpekto ang payak na disenyo. Sa halip, ipinapakita nitong maaaring maging malakas ang isang larong kaswal kapag malinaw ang sentro nito. Sa Pou, ang sentro ay hindi ang tindahan, ang bilang, o ang sunod-sunod na gawain. Ito ay ang alaga mismo. Kapag gumagana ang ugnayang iyon, nagiging mas madaling tiisin ang limitadong lalim ng ibang bahagi.

May isa pang hinahamon ang laro: ang pag-aakalang kailangang pilitin ang pagbabalik ng manlalaro sa pamamagitan ng sunod-sunod na paalala at mabibigat na gantimpala. Ang Pou ay mas malapit sa kusang pagbabalik. Maaaring maalala mo ito dahil gusto mong tingnan ang kalagayan ng alaga, hindi dahil may malaking parusang naghihintay. Para sa kategoryang madalas mapuno ng ingay, mahalaga ang ganitong katahimikan.

Ang sinasabi ng mga kaugnay na laro

Kapag inihambing sa My Talking Tom, makikita ang ibang landas ng parehong ideya. Mas malakas ang diin nito sa personalidad, reaksyon at pagtatanghal ng tauhan. Ang alaga ay hindi lamang bagay na inaasikaso; isa rin itong karakter na may kilos at presensiya. Ipinapakita nito na mas mataas na ngayon ang inaasahan sa pakiramdam ng pakikipag-ugnayan. Hindi na sapat na may nilalang sa screen; dapat nitong iparamdam na may sariling asal.

Sa My Talking Tom 2: Pet Game at My Talking Tom Friends, mas lumalawak pa ang larangan. Dumarami ang mga lugar, tauhan at aktibidad, kaya nagiging mas malapit ang karanasan sa isang maliit na mundo kaysa sa iisang alagang inaalagaan. May halaga ang lawak na ito, lalo na para sa mga manlalarong mabilis magsawa. Ngunit may panganib din: kapag napakaraming nangyayari, maaaring malusaw ang simpleng ugnayang nagbigay-kahulugan sa uri ng laro.

Ang My Talking Angela naman ay nagpapakita kung paano nakakabit ang pag-aalaga sa pagpapahayag ng sarili. Ang pananamit, hitsura at panlipunang pakiramdam ay nagiging bahagi ng dahilan ng pagbabalik. Sa kabilang panig, ang Candy Crush Saga ay kumakatawan sa ibang haligi ng larong kaswal: malinaw na antas, mabilis na kabiguan, at paulit-ulit na pag-asang malampasan ang susunod na hamon. Hindi ito larong alaga, ngunit pinatutunayan nitong ang maikling sesyon ay maaaring maging matindi kung malinaw ang layunin at agad ang tugon.

Magkakaiba ang mga larong ito, ngunit iisa ang ipinahihiwatig nila. Ang kaswal na manlalaro ay hindi na naghahanap lamang ng madaling kontrol. Naghahanap siya ng dahilan para magmalasakit, magpahayag ng sarili, magtagumpay sa maliit na hamon, o makaramdam na may umuusad. Ang simpleng pagpasok ay baseline na lamang; ang tunay na labanan ay nasa kalidad ng dahilan para bumalik.

Ang umuusbong na pamantayan

Ang bagong pamantayan ng larong kaswal ay pagsasama ng agarang linaw at pangmatagalang pagkatao. Dapat kaya mong magsimula nang walang paliwanag, ngunit dapat may sapat na lalim para hindi maubos ang saysay matapos ang unang linggo. Sa Pou, makikita ang unang bahagi nang malinaw. Sa mga karibal nito, mas kapansin-pansin ang pagsisikap na palawakin ang ikalawa.

Kasama sa pamantayang ito ang mas maingat na paggalang sa oras. Ang laro ay dapat may halaga kahit dalawang minuto lamang ang inilaan mo. Hindi dapat kailanganin ang mahabang sesyon upang maramdaman ang pag-unlad. Mahalaga rin ang pagpili: aling gawain ang uunahin, anong hitsura ang bubuuin, at gaano kalalim ang gusto mong pakikilahok. Ang kaswal ay hindi kawalan ng pagpili; ito ay pagpiling hindi nakakatakot.

Mas mahalaga rin ang tunay na pagbabago kaysa sa simpleng pagpaparami ng bagay. Ang bagong kasuotan ay mas makabuluhan kung may kaugnayan sa iyong estilo. Ang bagong laro ay mas kapaki-pakinabang kung nagbabago ang paraan ng iyong paglalaro. Ang bagong lugar ay dapat magbigay ng bagong kilos, hindi lamang ibang kulay ng parehong silid. Dito higit na nasusubok ang Pou: mahusay ito sa ritwal, ngunit hindi laging sapat ang pagbabago upang panatilihing sariwa ang ritwal.

Kung saan nahuhuli ang kategorya

Sa kabila ng pag-unlad, may matagal nang problema ang larong kaswal: madalas nitong ipinagkakamali ang pagiging abala sa pagiging makabuluhan. Kapag may bagong gantimpala bawat ilang segundo, maaaring pakiramdam na umuusad ka kahit wala namang bagong kakayahan, kuwento o ugnayan. Ang mga bilang ay gumagalaw, ngunit ang karanasan ay nananatili.

May usapin din ng balanse sa pagitan ng libreng paglalaro at mga pagbiling nakapaloob sa laro. Kapag masyadong agresibo ang mga alok, nasisira ang pakiramdam ng pag-aalaga. Ang manlalaro ay hindi na nagbabalik dahil sa alaga kundi dahil sa tindahang laging humihingi ng pansin. Sa isang larong ang lakas ay nakasalalay sa katahimikan at ritwal, mabilis maramdaman ang ganitong pagkagambala.

Hindi rin sapat ang pagdagdag ng mga tampok kung hindi mas maayos ang karanasan para sa iba-ibang edad at ugali. Ang larong kaswal ay ginagamit ng mga batang naghahanap ng simpleng libangan, ng matatandang nais ng maikling pahinga, at ng mga manlalarong ayaw sa kompetisyon. Dapat malinaw ang mga hangganan, maingat ang disenyo ng paalala, at hindi sinasamantala ang pagkahilig ng manlalaro sa paulit-ulit na gawain.

Ang epekto sa manlalaro

Para sa gumagamit, ang pinakamalaking bunga ng pagbabagong ito ay mas mataas na pamantayan sa oras. Hindi na sapat na gumagana ang isang laro; dapat sulit ang bawat pagbabalik. Sa Pou, sulit ang ilang minuto kapag nais mo ng magaan at pamilyar na ritwal. Hindi ito ang larong pipiliin ko para sa malalim na hamon o tuloy-tuloy na kuwento, ngunit may tiyak itong gamit bilang maliit na pahinga na hindi humihingi ng buong atensiyon.

May emosyonal na epekto rin ang ganitong disenyo. Ang pag-aalaga ay lumilikha ng pakiramdam ng pagpapatuloy. Kahit maliit ang ginagawa mo, may bakas ito sa hitsura at kalagayan ng alaga. Sa kabilang banda, kung hindi ka naaakit sa ideya ng virtual na alagang kailangang balikan, mabilis mong makikita ang mga limitasyon. Walang sapat na sorpresa ang makapipilit sa isang manlalarong hindi interesado sa ritwal.

Dito nagiging kapaki-pakinabang ang paghahambing sa mga karibal. Kung gusto mo ng mas kapansin-pansing karakter, mas malawak na mundo o mas matinding hamon, may ibang laro na mas angkop. Kung gusto mo naman ng tahimik na pag-aalaga na madaling simulan at ihinto, nananatiling malinaw ang lugar ng Pou. Hindi kailangang maging pinakamahusay ito sa lahat; kailangan lamang nitong maging tapat sa karanasang ipinapangako nito.

Saan patungo ang larong kaswal

Sa susunod na yugto, malamang na hindi tuluyang mawawala ang mga lumang pormula. Mananatili ang alagang pinapakain, ang antas na nilalampasan, at ang maliliit na gantimpalang kinokolekta. Ngunit ang mga manlalaro ay mas mabilis nang makapapansin kung dekorasyon lamang ang bagong tampok. Ang mga larong magtatagal ay yaong kayang gawing mas makabuluhan ang kilos, hindi lamang mas marami ang kilos.

Maaaring maging gabay ang Pou sa direksiyong ito. Ang payak na sentro nito ay matibay, ngunit kailangan ng kategorya ng mas maingat na pag-unlad sa paligid nito. Ang alaga ay maaaring magkaroon ng mas malinaw na personalidad, ang mga laro ay maaaring magkaroon ng mas sari-saring layunin, at ang mga gamit ay maaaring magbago sa paraan ng pakikipag-ugnayan, hindi lamang sa hitsura.

Para sa akin, ang pinakamahalagang aral ay ito: ang larong kaswal ay hindi dapat ikahiya ang liit nito, ngunit dapat nitong gamitin ang liit nang matalino. Ang maikling sesyon ay maaaring maging malalim kung may malinaw na relasyon, makabuluhang tugon at tunay na pagpili. Kapag pinuno lamang ito ng paalala, barya at walang katapusang pag-unlock, nagiging trabaho ang dating pahinga.

Sa huli, ang Pou ay isang mahalagang paalala kung bakit nagtagumpay ang virtual na pag-aalaga, at kung bakit hindi na sapat ang tagumpay na iyon nang mag-isa. Mahusay nitong ipinapakita ang hook, loop at ritmo ng kaswal na paglalaro: alagaan, maglaro, kumita, bumalik. Ngunit ipinapakita rin nito ang susunod na hamon ng kategorya. Kailangang may bagong kahulugan ang pagbabalik, hindi lamang bagong dahilan. Ang hinaharap ng larong kaswal ay hindi mas malaking ingay; ito ay mas matalinong ugnayan sa loob ng maliliit na sandali.